POEZENBOOT BLIJFT BESTAAN
Tja, het zit er aan te komen: bijna 12 jaar heeft de Poezenboot zoveel mogelijk poezen een 2e kans gegeven door ze liefdevol op te vangen, te verzorgen en een nieuwe thuis te bezorgen. Vele duizenden poezen, groot en klein hebben deze unieke kans met “4 pootjes” aangegrepen en hebben intussen vele gelukkiger momenten gekend dan vele van hun lotgenoten.
Ikzelf en mijn team hebben dag en nacht, jaar in jaar uit alles van onszelf gegeven om met de financiële steun van vele sympathisanten en leden van de Poezenboot te maken wat het nu is: een monument inzake dierenbescherming, een “asiel” waar ze van heinde en ver naar komen kijken (ja, zelfs vanuit Japan) omdat onze aanpak zo uniek en zo diervriendelijk is in tegenstelling met sommige andere gelijkaardige initiatieven waar ook ter wereld. Dit succes zal niet het einde betekenen van de Poezenboot …maar onze organisatie krijgt er een nieuw leven bij!!!!!!!
ARK VAN NOACH WORDT GEBOREN ….
De Poezenboot als dusdanig zal niet verdwijnen, we zullen daar nog vele duizenden poezen in opvangen, maar de hele opzet en het hele achterliggende concept dat al die jaren de drijfveer en het succes van de Poezenboot hebben betekend, wordt nu uitgebreid in een nieuw en veel groter project met dezelfde basisregels.
De Poezenboot op zich is te klein geworden, zelfs 2 boten kunnen de talrijk aangeboden dieren niet opvangen, al lagen er 10 boten, het is steeds dweilen met de kraan wagenwijd open en dat terwijl in vele andere asielen de binnengebrachte dieren massaal worden gedood. In dergelijke asielen hebben tienduizenden katten en honden zodoende het tijdelijke met het eeuwige moeten ruilen, elk jaar opnieuw, een heel jaar lang.
Officiële cijfers van het Ministerie van Landbouw en Dierenwelzijn laten ons ieder jaar opnieuw via statistieken weten hoeveel duizenden dieren er jaarlijks in de verschillende asielen worden afgemaakt . Die cijfers zijn maar een schijntje van de ruwe en harde werkelijkheid, een bikkelhard exponent van onze steeds oppervlakkiger wordende maatschappij waarin dieren die “in de weg zitten”, genadeloos en onverschillig worden vernietigd zonder een greintje emotie. Wij namen in die 12 jaar vele duizenden poezen op, bij ons werden ze niet afgemaakt.
De Poezenboot nam altijd poezen op maar soms werden er door de politie ook al eens honden, konijnen, witte muizen, een cavia binnengebracht. Dan zijn er ook de Griekse honden waarvan er vele honderden nu met hun nieuwe baasje volop genieten van vrijheid en blijheid: er zijn massa’s verhalen die diep in onze geheugens zijn gegrift en die dan eens vreugde en dan eens intens verdriet betekenden in het diepste van onze wezen.
We leven in een toch vrij diervriendelijk land, en toch: gruwelijke wantoestanden zijn er elke dag, tegen dieren, groot en klein zoals: verwaarloosde schapen, kippen, ezels, paarden, honden in zwartkwekerijen die illegaal en in donkere schuren in hun eigen uitwerpselen hun puppy’s moeten grootbrengen en die bijna geen voedsel krijgen, roodwangschildpadden die door het toilet gespoeld worden, fretten die ergens gedumpt worden, honden die in andere asielen worden afgemaakt omdat er geen plaats meer is en telkens opnieuw die immense vraag: wij willen die dieren redden maar…we hebben er de plaats niet voor.
Zie je al een kudde schapen op het voordek van de Poezenboot staan, of enkele paardenkoppen die door de patrijzen van de romp het water afturen of een rits waggelende eenden en zwanen die onder luid protest naar de poezenboot komen omdat ze nog geen eten kregen?
ARK VAN NOACH!
Neen, ik zoek geen vliegdekschip om al die dieren een opvang en een warm “nest” te kunnen geven, ik wil een grote boerderij vinden met behoorlijk wat grond rond om heel wat onderdak en stallingen en andere accommodaties te creëren voor een zo breed mogelijk gamma aan dieren.
We doen al jaren grote inspanningen om een strenger en professioneler asielbeleid door te kunnen drukken, met zo’n groot opvangcentrum kan dit gerealiseerd worden. In Nederland bestaat zo iets als de Stichting Aap: daar kan je zelfs terecht met reptielen, primaten, exoten, ezels, batterijkippen, fretten, … je kan het zo gek niet bedenken, maar zij zorgen voor de eerste opvang waarna de dieren eventueel naar andere meer gespecialiseerde opvang gaan (zelfs naar dierentuinen toe). In België kan dit niet of nauwelijks, maar het maakt de vraag naar dergelijk initiatief zeker niet kleiner.
DE PLANNEN ZIJN ER, NU NOG DE REALISATIE …
Er staat al één en ander op papier, maar er is nog veel, héél veel werk te verzetten en daarmee hopen wij U te mogen aanspreken om er samen met ons de schouders onder te zetten om dit opnieuw unieke project te kunnen laten opstarten en te laten slagen. Er wordt op verschillende terreinen al verkennend onderzoek gedaan: in de regio Gent zijn we op zoek naar een geschikte lokatie (zelfs ons Gentse Stadsbestuur en de Provincie zullen worden aangesproken om mee te denken en mee te helpen om één en ander te realiseren.
Eén dierenarts hebben we al, mijn dochter
Sponsors zijn natuurlijk ook superwelkom: fabrikanten van stenen, of elektrische draad, of dakpannen of betonvloeren of…zij krijgen niet alleen onze eeuwige dankbaarheid maar ook een zo breed mogelijke reclame en aanbeveling in alle publicaties die rond dit project zullen verspreid worden tot op de website die eerstdaags zal in elkaar gestoken worden toe.
Ook de journalisten van de kranten en verschillende televisiezenders zullen om hulp gevraagd worden.
EN ER GEBEURT NOG MEER…
Er staan plannen voor sensibiliseringscampagnes voor vegetarisme en tegen het eten van paardenvlees op stapel: met een degelijke medische achtergrond informatie over het waarom en de voor- en/of nadelen zal de pers en het ruime publiek gewezen worden waarom een keuze maken hieromtrent zo belangrijk kan zijn o.m. in het voordeel van de dieren. Mijn dochter Ellie zal dan ook fungeren als woordvoerder.
“Afgedankte” labodieren zullen ook bij ons kunnen opgevangen en verzorgd worden in ons toekomstig nieuw project de Ark van Noach: wat al lukte voor een 19-tal witte muizen en een 10-tal labohonden “beagles” moet ook voor andere dieren lukken en dit steeds op een legale en sympathieke manier met vooral aandacht voor het welzijn van de betrokken dieren. Dieren die in onverantwoorde illegale omstandigheden worden vastgehouden tot meerdere eer en glorie van “de wetenschap”, terwijl dierloze alternatieven bestaan, daar zal hard tegen opgetreden worden, daar zal juridisch één en andere “uitgevochten” worden, daar moet politieke verandering in komen !
WAT ZIJN ZOAL DE EERSTE CONCRETE IDEEEN ?
Een eerste en heel belangrijke taak is de communicatie : met alle mogelijke middelen zal er rond dierenverwaarlozing en dierenmishandeling door ons campagne gevoerd worden met uiteraard ook de aangifte van hoe het anders kan. Omdat Ellie op dat vlak wellicht de meest aangewezen persoon is, zal zij samen met mij, op vraag van verenigingen, besturen, scholen … voordrachten brengen over deze thema’s. We zullen zeker naar kinderen toe proberen aan te brengen hoe belangrijk het is dat ze van jongsaf aan leren met dieren om te gaan en dit op een verstandige manier en vooral respect te hebben voor alle dieren.
Wij streven met de oprichting van de Ark van Noach ook naar de sociale aspecten. Vooral dan naar mishandelde en getraumatiseerde kinderen toe. Ook voor autistische kinderen zullen we onze Ark van Noach open zetten.
Bij kinderen die een traumatische ervaring ondergingen, kan bvb werken met dieren of omgang met dieren op de terreinen van de Ark van Noach zelfs een therapeutische positieve invloed hebben, zeker als dit gebeurt met begeleiding van mensen die daar zeer competent in zijn. Hier denk ik aan de mogelijkheid als stageplaats voor psychologen, therapeuten, dierenverzorgers, zelfs alternatief gestraften … waarbij in de eerste plaats de goede correcte relatie tussen mens en dier centraal zal staan en mensen een doel kan gegeven worden als zij daarnaar zouden verlangen. De Ark van Noach moet ook een aanspreekpunt zijn voor mensen met dieren die gedragsproblemen hebben, van welke aard ook, zodat zij opnieuw een lieve vriend in huis krijgen waarbij beiden volop vertrouwen in elkaar kunnen hebben. Daarom zullen we ook beroep doen op een dierenpsycholoog voor probleemhonden.
Er zal ook een administratief centrum ter plaatse zijn waar folders beschikbaar zullen gesteld worden voor alles wat betreft de wet op dierenwelzijn en dierenbescherming.
En neen, wij houden het niet allemaal louter soft en braafjes : we gaan ook onze stoute schoenen aantrekken en zwartkwekers en dierenbeulen hard aanpakken. Zelfs via politieke druk willen wij dat dergelijke uitspattingen een definitieve halt wordt toegeroepen en dat de misbruikers keihard gestraft worden met minimaal in beslagname van de dieren die wellicht toch al in zielige, armtierige omstandigheden ondergebracht zijn, want het mag niets kosten wel veel opbrengen. Ook dieren uit beslagnames door politie of deurwaarder of dieren die omwille van een woningbrand tijdelijk geen onderkomen meer hebben of dieren waarvan de baas(jes) overleden is(zijn) en geen familie nog verder ervoor wil zorgen, ook deze dieren moeten een opvang en een nieuwe kans krijgen en daar zal ook de Ark van Noach voor hen klaar staan. Op regelmatige basis zullen wij ook paarden die naar het slachthuis worden gevoerd omdat ze niet meer hoog genoeg springen maar fysiek nog jaren mee kunnen, van het slachtblok proberen te redden en trachten te plaatsen bij adoptiegezinnen. En ja, we zullen wellicht ook een aantal keren met spandoeken of luide protestkreten aan één of andere poort of hoofdingang staan als het gaat om wantoestanden jegens de dieren. Heb zeker geen nood : ik weet duidelijk waar we naar toe gaan met de Ark van Noach en welke de precieze doelstellingen zullen zijn. Met een aantal mensen die zich al rond mij schaarden, weet ik al wie wat kan doen om dit alles tot een waar succes te maken, want er is dringende nood aan dergelijk initiatief ook in België.
DE ARK VAN NOACH STAAT IN DE STEIGERS …
Een spoedige “tewaterlating” is een droom voor mij en een werkelijkheid voor ons samen als we de handen in elkaar slaan. Hoe vaak staan tranen dik in mijn ogen en in die van mijn medewerkers als er weer eens zo’n hoopje ellende wordt gevonden in een godvergeten gat, half dood, met moeite nog naar adem snakkend en bibberend van de kou en de nattigheid : weer een slachtoffertje van een maatschappij die dieren als dingen gaat beschouwen en hun leven totaal niet naar waarde wil schatten, zelfs niet als ze als voedsel voor de mens moeten dienen. Of je nu een hoop stenen neemt om een huis mee te bouwen of een bende batterijkippen bij elkaar : allebei betekenen ze niets voor een flink deel mensen of zijn het louter dingen die geld opbrengen. Als een dier wordt aangereden, kijkt er bijna niemand even om, om te zien of het dier dood of nog levend is : zelfs bij de laatste stuiptrekkingen kan een warme rustgevende hand voor die dieren nog voor een ultieme geruststelling zorgen en de “overstap” vergemakkelijken. Laat ons er samen iets aan doen dat dieren die voor de voedselketen bedoeld zijn, op een dierwaardige manier naar hun slachtbank worden vervoerd, dat ze op een verantwoorde manier worden gedood en dat hun vlees ook effectief kan gebruikt worden en niet dient vernietigd te worden omdat het aanbod te overweldigend is. Hoe vaak worden tonnen vlees ingevoerd terwijl de eigen markt eigenlijk de vraag kan voldoen, en trouwens moeten wij per sé vlees eten ? Zijn wij roofdieren of zijn wij planteneters ? Of misschien iets net tussenin ? Die discussies zullen we tijdens voordrachtavonden proberen te ontlokken in de hoop mensen tot anders consumeren te kunnen aanzetten en onrechtstreeks misschien het leven van vele duizenden dieren te kunnen redden, al was het maar dat ze niet moeten geboren worden omdat er geen vraag naar ze is of een te kleine vraag. Verwaarloosde, zieke, achtergelaten, mishandelde honden, katten, kleine en grote verwaarloosde landbouwdieren, paarden, alles wat 2 en 4 poten heeft, zal kunnen opgevangen worden in onze toekomstige Ark van Noach. Echt, lieve dierenvrienden, maak van de Ark van Noach je vaste stekje, je steun en toeverlaat en help de Ark van Noach dat ook te zijn voor vele duizenden behoeftige dieren en dit voor jaren en jaren en jaren …
MENSEN, SPRING OOK OP DE ARK VAN NOACH…
Geef dieren een kans om te overleven en verder te leven, kom meehelpen, help mee zowel praktisch als financieel, vertel het rond en kom het ons vertellen wat je weet of welk idee je hebt… Samen zijn we sterk en samen maken we dit project groots en waardevol: de eerste stappen zijn gezet, laat ons samen bouwen aan dat “grote project”, de ARK VAN NOACH.
Wij gaan ook steun vragen bij vele bekende Vlamingen, bij politiekers, bij de “ financieel welstellende” mensen, bij firma, beroepsscholen, bij de gewone burgers. We gaan vele honderden folders versturen met vraag tot hulp via email en via winkelstraten. Ook de leden die een computer hebben kunnen hun contactpersonen onze folder doorsturen. Ieder financiële gift is welkom. De Ark van Noach moet er komen.
De Poezenboot blijft een aparte V.Z.W. en ook de bankrekening zal gescheiden blijven van de nieuwe V.Z.W. de Ark van Noach. Dit geeft onze leden de gelegenheid om ofwel uitsluitend de Poezenboot te blijven steunen of de beide V.Z.W.'s willen helpen of nog exclusief de Ark van Noach willen steunen. De Ark van Noach zal dan wel onder de IVZW Filoxenia vallen. Dit is de VZW die ik 3 jaar geleden heb opgericht
Om alles klaar en duidelijk te houden hierbij nog eens het rekeningnummeroverzicht :
- KBC 441-4626821-69 voor de lidgelden Poezenboot
- KBC 441-4631101-81 voor giften aan de Poezenboot
- FORTIS 001-4401551-58 voor de lidgelden voor de lidgelden Poezenboot
- FORTIS 001-4593930-86 voor de giften aan de Poezenboot
Deze 4 rekeningen zijn uitsluitend voor de werking van de Poezenboot.
Dat er twee verschillende banken genoteerd staan is louter omdat dit gemakkelijker is voor de leden : heel wat van hen zijn trouwens aangesloten bij de KBC of FORTIS, vandaar !
De Ark van Noach én de sterilisatiecampagne van de Griekse hondjes in Griekenland zelf valt onder 1 rekeningnummer, met name dat van IVZW Filoxenia : 001-4902443-42
Ieder jaar worden er ongeveer 1500 dieren naar de Poezenboot gebracht. Meestal zijn het sterk verwaarloosde, mishandelde en gekwetste dieren. Ook is nu de periode aangebroken van kittens zonder moeder die aan de poezenboot gedumpt worden. Deze kleintjes brengen wij groot met de papfles. Wij zijn daarom dringend op zoek naar vrijwillige medewerkers die enkele uurtjes of meer willen komen helpen. Op de poezenboot wordt geen enkel dier afgemaakt. Heeft U interesse om te komen helpen bij de verzorging van de dieren, dan kan je bellen naar 0475/717960. De dieren zullen U zeer dankbaar zijn.
ALS BLIKKEN MEKAAR KRUISEN ….
Een 5-tal jaar geleden had ik het geluk om op vakantie te gaan naar Myconos. Op zich niets wereldschokkend, want wie gaat niet eens op reis. Voor wie me kent, die weet sowieso dat ik ogen als magneten heb die verwaarloosde achtergelaten dieren in een knip opmerken en blijven volgen. Zo ook op Naxos : je zit gezellig op het terras te eten en komt daar toch wel zo’n superlieve aanhankelijke poes langs mijn benen strijken. Aan de andere tafels werd ze telkens weggejaagd, het personeel schopte ernaar, verantwoordelijken van restaurant en hotel wierpen boze blikken naar me omdat ik mijn warm (dieren) hart opnieuw liet spreken. Om de gemoederen toch een klein beetje te temperen lokte ik de poezen mee naar mijn studiootje en binnen de kortste keren lagen ze ’s nachts op mijn bed te spinnen en te genieten van de aandacht. Je zou nu zeggen : verwilderde katten en ik voor hen een doodvreemd persoon … toch klikte het vanaf de eerste minuut en niet louter omdat ze van mij een stukje vlees kregen of zo. Of tenzij ik een megagroot trekijzer vorm voor alle katten van over de hele wereld. Feit is en blijft dat deze dieren aan hun lot zijn overgelaten en door de lokale bevolking verjaagd en vaak gepijnigd worden, de overheid heeft er geen oren naar om er iets fatsoenlijks aan te doen behalve dan dat ze in oktober – elk jaar opnieuw, beste mensen ! - vergif rondstrooien om de nieuwe katjes op die manier uit te roeien. Je begrijpt dat ik hiervan opstandig wordt en zelfs na verschillende pogingen om de lokale bestuurders tot enigszins andere gedachten te brengen, sta ik nog steeds op nul. Een dierenarts ginder is ook een lachertje : 1 op twee of drie eilanden, ongeacht hun grootte, dus daar moet je ook al niet op rekenen en ze zijn er zelfs niet toe geneigd om een positief steentje bij te willen dragen in het “zwerfpoezenprobleem”.
Ik wil ook aandacht schenken aan andere projecten of situaties, waarvan ik tenslotte hoop dat mensen mijn bezorgdheid delen en samen met mij proberen oplossingen te vinden of te forceren, waar dan ook.
Velen van ons gingen al op vakantie in het buitenland en wellicht zijn die zaken U ook al allemaal opgevallen : de zwerfpoezen en zwerfhonden, de manier waarop men er in die zuiderse landen mee omgaat. Misschien gaf U ook stiekem, niettegenstaande het verbod van de hoteldirectie, aan zo’n uitgehongerd zwerfdier de stukjes vlees die per toeval van uw bord in uw papieren serviette gevallen zijn. Of spaarde u het melkje van bij de koffie om hen toch iets lekkers te drinken te kunnen geven. Als dierenvriend kan je hiervoor niet ongevoelig blijven, waar ter wereld je ook bent. Je dacht er wellicht ook al aan om zo’n beestje in je jaszak mee te smokkelen naar België.
Van mijn Griekse vrienden uit Athene had ik onlangs vernomen dat er 200.000 zwerfhonden zouden doodgeknuppeld worden alsook duizenden zwerfpoezen. Ik ben dan ook in allerijl naar Athene vertrokken , zowat 2 weken geleden voor een 5-tal dagen, om de situatie te gaan controleren. Ik verbleef enkele dagen in Athene. Wat ik daar beleefde, doet me nog kippenvel krijgen. Athene kampt niet alleen met een zwerfpoezenprobleem maar ook met een zwerfhondenprobleem en hoé ! Duizenden honden lopen door de vele straten, opgejaagd en verjaagd door alles en iedereen Ze lopen tussen de rijdende treinen, pogen drukke wegen of pleinen over te steken, worden aangereden en gewoon achtergelaten voor wat ze zijn (gewond, halfdood of wat dan ook). Lopen ze langs straten en terrasjes, dan worden ze geslagen, wordt er naar geschopt en gevloekt en zij, de honden, lopen gewoon verder met hun droeve blik zoekend naar iets om de grote honger tijdelijk een klein beetje te stillen. Geen warm hok, geen lieve knuffels, geen bordje brokjes en een fris kommetje water … neen, louter en alleen pure ellende.
Toen ik op een terrasje zat, heeft een graatmagere Duitse Herder mij stevig dooreengeschud : hij heeft me op zijn manier heel kortstondig maar des te duidelijker keihard op de naakte feiten gedrukt. En, ja, ik heb gehuild, tranen stroomden in beken van mijn wangen : hij had me in mijn hart geraakt. Ik had hem al zien komen langs de andere tafeltjes : overal werd hij weggestuurd, beschimpt in een taaltje dat ik totaal niet begreep. Tot hij aan mijn tafeltje kwam : kop een beetje scheef, oortjes kaarsrecht, met van die grote trouwe vraagogen, de staart voorzichtig heen en weer “alsjeblief, heb je iets voor me ?”. Minutenlang staarde hij recht door mij, tot in mijn diepste innerlijk met een warme trouwe blik. Mijn besluit stond vast : dat koekje van bij de koffie was voor hem. Voorzichtig nam hij het aan en hij knabbelde erop alsook het zijn laatste koekje voor de komende weken zou worden. Dan plots richtte hij zich op en legde zijn poten op mijn schouders, zijn kop naast mijn hoofd leggend om even te bekomen en zijn dankbaarheid te tonen … gelijk ik hem begon te strelen, duwde hij zich dichter tegen me aan, en ja, dan liepen bij mij de sluizen over : ik heb tranen gehuild met tuiten en als ik eraan terugdenk, dan moet ik nog vechten tegen de tranen die opwellen. Twee wildvreemde verschillende wezens hadden zich met één simpele blik in elkaars ogen gevonden. Of die hond nu Duits of Grieks sprak of verstond, maakt niet uit : hij heeft me geraakt waar hij me wou raken en dat heeft me sindsdien niet meer losgelaten.
Omdat ik in Griekenland ook ondertussen vrienden had gemaakt, en zij ook aanwezig waren bij dit voorval, zijn de tongen zowat losgekomen. Waar ze me eerst een beetje als een zonderling iemand bekeken omdat mijn dierenliefde zich ook daadwerkelijk en steeds opnieuw uitte, zijn ze me met andere ogen gaan bekijken en begrijpen ze nu ook mijn gedrevenheid en betrokkenheid. Aarzelend kwamen dan als het ware een soort bekentenissen, van hoe het hier in Griekenland eraan toe gaat inzake dierenbescherming, en meer nog, wat de plannen zijn voor binnen enkele maanden met de zwerfhonden. Zoals we allemaal ondertussen al weten, ontving Athene het hele Olympische Spelencircus en werden grote werken uitgevoerd om die honderdduizenden atleten en toeschouwers te ontvangen en hun ding te laten doen. Maar er was een keerzijde aan deze gouden Olympische medaille : het stond vast dat duizenden zwerfhonden voor het begin van de Spelen gewoon zouden doodgeknuppeld worden omdat men niet wou dat de wereld hiermee geconfronteerd zou worden. Mijn haren kwamen recht als ik dit hoorde en nu nog aan denk : voor de pure commercie zullen duizenden zwerfdieren op een wreedaardige manier geofferd worden voor geld en roem, onder de vlag van verdraagzaamheid, solidariteit en vrede ! Een ware schandvlek op het hele Olympische gebeuren, temeer daar het in de bakermat, bij de oorsprong van de Olympische spelen zal gebeuren. Dat kan niet, nu niet en nooit niet en daar moet op gereageerd worden.
Akkoord, ik kan niet alle honden van Athene naar hier halen, ik beheers het Grieks onvoldoende om de mensen ginder warm te maken om het anders aan te pakken, maar ik wil niet zomaar laten begaan. Binnen een paar dagen zal ik met een paar mensen terug naar Athene gaan om beelden te maken (filmbeelden en foto’s) van de vele zwerfhonden en hun leefomstandigheden. Trouwens ook van enkele andere dingen waarover ik hierna nog even wil praten. Met die beelden, met getuigenissen (officiële en officieuze) wil ik dan de pers en de wereld op deze feiten wijzen alsook de voornemens die bestaan. Ik ga niet onverschillig aan de zijkant de andere kant zitten uitstaren, de “prestaties” van de atleten volgen op TV terwijl ik weet wat voor dierenleed er aan voorafgegaan is. Ik wil iets in beweging brengen. Ik wil een reddingsactie op het getouw. Met hoe meer mensen we er ons betrokken bij voelen, des te meer kans we zullen hebben om dieren te redden van een beestachtige moordpartij. Ik ben al de mogelijkheden aan het uitzoeken en navraag aan het doen van hoe we eventueel dieren kunnen evacueren en overbrengen. Dat ze niet meer met diepe gapende etterende wonden vol vliegen door de straten hoeven te hinkelen. Dat ze op sommige momenten hun dode soortgenoten moeten opvreten omdat er niets anders voorhanden is. Dat ze gemarteld en geslagen worden louter en alleen omdat ze vriendelijk en gelaten een beetje eten komen schooien. Mensen lief, het wordt een Kerstmis om nooit te vergeten, het moet een feest worden van echte vrede en vriendschap zowel tussen mensen onderling als tussen mensen en dieren in het algemeen.
Een ander frappante vaststelling in Athene is het fenomeen van de straatkinderen : we hoorden en lazen er al over voor zover het over Calcutta (Moeder Theresa) en Rio de Janeiro ging, maar wist U dat Athene ook hiermee worstelt !?!? Op de meest onverwachte plaatsen trekken ze je aan je mouwen, tikken ze tegen de zijruiten van de wagen of steken ze hun vuile handjes naar je uit als je op een terras even tot rust aan komen bent. Kinderen van nauwelijks 5 à 8 jaar, met vieze gehavende kleren die nauwelijks te eten hebben of krijgen, laat staan dat ze ’s avonds in een bed kunnen slapen met een dak boven het hoofd. Stuk voor stuk op zichzelf aangewezen want hun ouders zitten in de gevangenis of zijn op de vlucht gegaan of zijn gewoon doodgegaan zonder dat ook maar iemand zich nog iets van de kinderen aantrekt. Het mogen dan misschien wel zigeunerkinderen zijn, wat maakt dat uit : ze hebben evenzeer recht op gezond en voldoende voedsel, op een beschermde ruimte waar ze zich kunnen wassen en waar ze kunnen slapen, op een beschermde en helpende hand die hen bijstaat in tijden van ziekte of tegenslag. Ook al is het in Griekenland misschien vaker mooi weer dan hier bij ons, toch leven deze kinderen op de grens van of net over de grens van ontbering. Als mens kan je dat niet zomaar toelaten, en zeker niet als je merkt dat men er in Griekenland blijkbaar niet over wakker ligt, want het zijn toch maar zigeuners !
Lieve mensen, Kerstmis is het feest van de vrede, van de wederzijdse vriendschap. Ik kan niet heel de wereld verbeteren, ik kan ook niet overal ter wereld alle probleemgevallen oplossen : ik kan wel vragen om solidariteit, om ideeën en suggesties, om mensen die zich ook betrokken voelen en mij willen helpen om het lot van vele noodlijdende zwerfhonden en zwerfpoezen te verbeteren . Iemand die vloeiend Nederlands en Grieks spreekt en schrijft, zou voor mij al een enorme hulp kunnen betekenen, al was het maar om brieven te kunnen schrijven naar de beleidsvoerders ter plaatse. Samen kunnen we er iets aan proberen te doen. We mogen ons niet verschuilen achter het feit dat het een “ver-van-mijn-bed-show” zou kunnen zijn, want ook bij ons gebeuren dergelijke dingen, ALLEEN met dat grote verschil : hier houden mensen en organisaties zich daar al voor een groot deel mee bezig, maar ginder raakt dat de mensen niet op dezelfde manier. Ik ga met voldoende bewijsmateriaal de media hiervan op de hoogte te brengen, mensen mobiliseren om een helpende hand te reiken aan zowel de Griekse katten en honden in nood, als de zigeunerkinderen die maar één zaak gemeenschappelijk hebben : ze leven van en op de straat ! In een verenigd Europa, in een welvaartstaat zijn zulke dingen ontoelaatbaar en daar wil ik voor gaan, naar ik diep in mijn hart hoop ook samen met U op welke manier dan ook !
Griekse honden zoeken dringend adoptiegezinnen
Zwerfdieren in Griekenland.
Waar is de sleutel tot het hart van een land als Griekenland, dat vele huisdieren dumpt, waar vele duizenden zwerfdieren ziek en uitgemergeld door het leven gaan? Deze dieren sterven op gruwelijke wijze in een sfeer van onrechtvaardigheid.
Mensen wil ik niet haten, maar ik haat wel het kwaad. Ik haat uitbuiting en ik haat de onaanraakbaarheid van vele mensen die zich schuldig maken aan onverschilligheid tegenover de problemen van deze zwerfdieren.
Vele dieren zijn het slachtoffer van de wreedheid van harteloze mensen.
Als hond of kat in Griekenland geboren worden is een ramp! Verwaarloosde kettinghonden, uitgemergelde straathonden en katten, moederloze pups en kittens, opgehangen honden, zwaar mishandelde honden, ingegroeide halsbanden, vergiftigde dieren, zieke zwerfdieren, het is een alledaags tafereel.
Wie ontdekte niet in de nabijheid van zijn vakantiehotel de vele straatkatten en honden die zich in de vuilnisbakken te goed doen aan de weggegooide etensresten.
Een slag hier, een schop daar, vele zuiderlingen zijn wreed ten opzichte van dieren.
Ophangen, verdrinken, doodknuppelen, verhongeren, vergiftigen, ze aan hun lot overlaten…het is normaal in Griekenland.
Er is een reuzegroot zwerfdierenprobleem in Griekenland (meer dan 200.000 zwerfhonden). Deze dieren hebben het heel slecht. Lokale autoriteiten gaan deze dieren op een zeer barbaarse manier te lijf en proberen dit op te lossen door vergiftigingsacties.
Diverse buitenlandse dierenbeschermingsorganisaties zijn al jaren bezig de situatie van deze honden te verbeteren door de honden op te vangen en naar hun eigen land over te brengen om ze dan in adoptiefamilies te plaatsen.
De Griekse overheid reageert zeer negatief op de kritiek die ze krijgen van dierenorganisaties op hun dieronvriendelijk beleid tegenover de zwerfdieren.
Iedereen die wel eens in Griekenland is geweest kent het beeld: het ellendige leven en sterven van de straathonden en katten, het houden van kettinghonden zonder bescherming tegen de zon in de zomer en tegen de kou in de winter. Veel toeristen zijn gechoqueerd door deze dierenellende, tenslotte past dit niet in hun voorstelling van een zorgeloze vakantie. De dieren krijgen van die toeristen wat eten. Maar meer dan de helft redt de winter niet. Om de toeristen tevreden te houden, worden de straatdieren door vele gemeentes en hotel- en restauranteigenaren vergiftigd. Vergiftiging van zowel zwerfdieren als huisdieren vindt elke dag plaats. Trouwens wat ook gevaarlijk is voor kleine kinderen!!!
Verder is het in vele Zuiderse landen gebruikelijk, om kinderen een pup te kopen. En als het schattige hondje een volwassen hond is, wordt het vaak ingeruild voor een nieuwe hondje. De vorige wordt dan maar ergens gedumpt in de bergen of aan de haven of gewoon in een drukke straat.
Honden en katten worden nooit gesteriliseerd. Ongewenste pups worden gedood of gewoon op straat gedumpt, waar hun vaak een kort en ellendig leven wacht.
Waakhonden slijten hun ganse trieste leven aan een korte ketting, om het erf te bewaken. Zijn ze niet waaks genoeg worden ook zij gedumpt of eigenhandig afgemaakt.
Er bestaat een wet op dierenbescherming in Griekenland, maar dan alleen maar op papier. Nergens wordt de wet nageleefd en de politie weigert op te treden in geval van dierenverwaarlozing of dierenmishandeling.
De toevloed van ontelbare dakloze honden en katten in de straten is daar niet te stoppen. Hier en daar zijn er privé asielen waar de dieren leven als in concentratiekampen. Het zijn vaak vuile schuren zonder ramen. Tientallen honden verblijven samen in een veel te kleine ruimte, soms zelfs
honderden in een omheind veld. Door een tekort aan voedsel en water breken gevechten uit waarbij de honden elkaar ernstig verwonden of zelfs doden. Medische verzorging ontbreekt en de hygiëne is schrijnend. Deze vuile asielen verlengen alleen maar de lijdensweg van de dieren.
De Griekse regering komt erg te kort : geen financiering voor opvang en verzorging van zieke , gekwetste en gedumpte dieren, geen georganiseerde sterilisatie/castratie campagnes. Enkel buitenlandse dierenvrienden trachten hier en daar met eigen middelen de tekorten van de staat in te vullen maar betekenen amper een druppel water in een zee van onverschilligheid en slechte wil van de overheid. Deze vrijwilligers roepen om hulp, hulp uit het buitenland, hulp om de Griekse regering onder druk te zetten om hun verantwoordelijkheid op te nemen.
Vele mensen keken er naar uit, want het was een groot gebeuren, waarbij alles op alles werd gezet door de stad Athene om alles in orde te hebben. Maar dit betekende een ramp voor de vele zwerfhonden. Duizenden zwerfdieren werden alvorens de Olympische Spelen zouden beginnen, vergiftigd of opgesloten in overvolle verzamelplaatsen waar ze moesten vechten voor eten en drinken (wat er zelden was), zodat ze ten prooi vielen van vele ziektes, agressie en kannibalisme. Ook de plaatsen waar veel pers en toeristen zouden verblijven, moesten schoongemaakt worden en dus vrij van zwerfdieren. De regering gaf opdracht alle straten vrij te maken van zwerfdieren, en het maakte niet uit op welke manier : vergiftiging, verstikking en ga zo maar door.
De mensen kregen de vrije hand om te doen wat ze wilden met de honden, als de straten maar zuiver waren. De dieren hadden geen leven meer. Meer informatie: http://www.petitiononline.com/honden03/petition.html.
11 Dec 2008